Sunday, July 28, 2013

boton librin Sky Italia S.r.l. - Libretto delle esigenze, imparare ad usare Sibel

Në korrik të viti 2013, gjatë formacionit për rekrutimin e shërbimit të klientit të shoqërisë Sky Italia Sr.r.l., botova një përmbledhje të të gjitha funksioneve të nevojshme, për të punuar si Shërbimi i Klientit i kompanisë italiane të pay-tv, Sky. Kjo përbledhje u kthye në një manual të rëndësishëm me përfundimin e formacionit për brezat e ardhshëm. Ky libër është tejet utilitar për ata që duan të punojnë për këtë kompani dhe të mësojnë se si funksion një televizion me pagesë.

Në këtë lidhje mund të gjeni librin e shkruar nga unë, në gjuhën italiane.

Sky Italia S.r.l. - Libretto Delle Esigenze, Imparare Ad Usare Sibel - Prima Edizione 
http://adf.ly/eMMDM

Sunday, May 12, 2013

Njerëzit vs Kafshët - Zhdukja e faunës në Shqipëri


Në një raport të inventarit të faunës në Shqipëri publikuar nga Ministria e Mjedisit, Pyjeve dhe Administrimit të Ujrave vihet re se si ka ndryshuar popullsia shtazore në vendin tonë gjatë pjesës së dytë të tranzicionit, pra vitet 2000-2010. Raporti në fjalë thuajse të lë të shokuar kur shikon se si mbrenda një dekade popullsia shtazore në Shqipëri po shkon drejt shfarosjes totale.

Nga lista prej 19 llojeve të kafshve të egra që jetojnë në pyjet dhe territorin e republikës sonë vetëm 4 prej tyre (Rrëqebull +7, Lunderzë +61, Kaproll +5, Gjel i egër +27) kanë pësuar rritje të ekzemplarve gjatë dekadës së fundit, edhe pse me rritje minimale. Ndërsa pjesa tjetër nga të dhënat statistikore janë thuajse shfarosur duke përmendur thëllëzë e malit me -36.720, dhelprën -34.067, lepurin e egër -24.000 kafshë. Në vitin 2007 në Shqipëri jetonin 15 fazanë, ndërsa që nga 2008 fazani është zhdukur dhe asmiluar. Situata po aq kritike është edhe për pelikanin që nga 2001 kishim 160 të till, ndërsa në 2010 në zonat lagunore si "Ishulli i Pelikanit" në Divjakë e Karavasta ka përfunduar në 50.

Ne në botë njihemi si vendi i shqiponjave nga vet fjala Shqipëri dhe shqiptar, por shqiponja nuk ndodhet fare në listën e MMPAU dhe ky është konfirmimi zyrtar i diçkaje që dihej me kohë, ku as në majë të Jezercës a gjëkundi tjetër është e pamundur t'i shohësh. Ashtu si vet shqiptarët edhe shqiponjat me gjasë kanë "emigruar".

Mbase ky vend që Konica e quante "Kopshti Shkëmbor i Evropës Juglindore" është kthyer nga dora e njeriut në "Shkretëtirën Shkëmbore të Evropës Juglindore".

Botuar tek Peshku pa ujë më 12.V.2013
Njerëzit vs Kafshët - Zhdukja e faunës në Shqipëri

Wednesday, December 26, 2012

Irvi Hyka në emisionin "Drejtpërdrejt", Radio Televizioni Shqiptar

I ftuar më 26 dhjetor 2012 në emisionin "Drejtpërdrejt", i drejtuar nga Hygerta Sako në Radio Televizioni Shqiptar (RTSH), si bashkëpuntor në organizimin e panirit "Art & Bamirësi për 100 vjet Pavarësi" nga Qëndra "Art dhe Bamiresi".



Transmetuar drejtpërdrejt në Televizionin Shqiptar (TVSH) dhe Livestream-in në faqen zyrtare të Radio Televizionit Shqiptar më 26 dhjetor 2012, ora 14:00 deri më 14:35.

Publikuar në kanalin zyrtar të Radio Televizionit Shqiptar në YouTube më 30 dhjetor 2012.
"Drejtperdrejt" 26.12.2012 Part 1/1 "Live"

Radio Pulla publikoi më 5 janar 2012 një artikull për eventin (gjuha angleze)
An Activity Different From The Others


Thursday, November 8, 2012

Presidenca shqip e Këshillit të Evropës


Më 23 maj të vitit 2012 sekretari i parë i shtetit i Mbretërisë së Bashkuar, William Hague, i dorëzoi zëvëndëskryeministrit dhe ministrit të Punëve të Jashtme të Shqipërisë, Edmond Haxhinasto çelsin e presidencës së Komitetit të Ministrave të Këshillit të Evropës, të cilin Shqipëria do të duhej ta mbaj deri në nëntor nga ku do ti pasohet më pas Principatës së Andorrës.

Shqipëria gjatë presidencës së saj ka pasur disa objektva, të cilat do të rrekemi ti analizojmë se sa ato janë përmbushur.

Kosova
Gjatë fjalimit të rastit, por edhe gjatë gjithë presidencës, Shqipëria i kishte vendosur një objektiv parësor vetes, atë të anëtarësimit të Republikës së Kosovës në këtë organizatë të fuqishme ndërqeveritare ndërkombëtare. Kjo e fundit pas hyrjes në Këshillin e Evropës do të përforconte shumë subjetivitetin e saj ndërkombëtar. Kosova që nga dita kur Shqipëria mori presidencën e KiE-s është njohur nga 34 nga 47 shtetet anëtare të Këshilit të Evropës dhe sipas rregullave çdo shtet jo anëtar, që ka 2/3 e votave të anëtarëve në favor mund të anëtarësohet në këtë organizëm. Pra, Kosova është në rregull me letrat, gjersa e ka kaluar numrin e 3/4 shteteve anëtare të KiE-s që e njohin atë.
Pas deklaratve të bujshme të Haxhinastos kur drejtonte diplomacinë që në krye të herës dhe deklaratve po aq të bujshme të ministrit të ri të Punëve të Jashtme, Edmond Panaritit për të anëtarësuar Kosovën në KiE mund të thuhet se asgjë nuk ka ndodhur. Këtyre deklaratave të bujshme iu bashkua edhe Presidenti i Republikës së Shqipërsë, Bujar Nishani, gjatë vizitës së tij në Strasburg. Shqipëria me plotë gojë dështoi në misionin më të madh që kishte përgjatë presidencës së saj, duke folur shumë dhe bërë pak për Kosovën.

Vota për Rusinë, Azerbajxhanin dhe miqtë e tyre
Në tetor 2012 Shqipëria bëri një tjetër hap të gabuar diplomatik teksa udhëhiqte KiE-n. Tre deputetët e Kuvendit të Shqipërisë të mandatuar nga Kuvendi i Shqipërisë për të përfaqësuar Tiranën zyrtare në KiE, Shpëtim Idrizi, Lajla Përnaska dhe Kastriot Islami votuan kundër rezolutës për përcaktimin terminologjik të të burgosurve politik. Shqipëria me këtë votë braktisi vendet perëndimore që mbështesnin rezolutën dhe u bashkua me ish republikat sovjetike si Rusia e Putin-it dhe Azerbajxhani i Aliyev-it.

Pranëvera arabe
Shqipëria pati shancin më të madh që të bëhej një bashkëbisedues i qenësishëm midis KiE dhe botës arabe, duke qenë se Shqipëria është anëtare e Organizatës së Bashkëpunimit Islamik. Edhe në këtë fushë Tirana ka bërë pak, për të mos thënë aspak.

Shqipëria e Panaritit i jep leksione zgjedhjesh të lira Tunizisë 
Në fund të tetorit 2012 ministri i Punëve të Jashtme i Shqipërisë dhe njëkohësisht President i Komitetit të Ministrave të Këshillit të Europës, Edmond Panariti vizitoi Tunizin dhe sipas deklaratës të publikuar nga faqja e Ministrisë së Punëve të Jashtme i ka kërkuar kryeministrit dhe homologut të tij tunizian, Hammadi Hebali dhe Rafik Ben Abdessalem, dhe gjithë klasës politike atje, që të realizojn zgjedhje të lira dhe të ndershme. Ndërsa në Shqipëri këto lloj zgjedhjesh janë akoma larg sipas progres raporteve që vijnë nga Brukseli.

Sot me përfundimin e presidencës shqiptare Ministria e Punëve të Jashtme ka deklaruar se presidenca shqiptare ka qenë një sukses i jashtëzakonshëm i diplomacisë së Tiranës zyrtare. Na mbetet të vlerësojmë se ku qëndron suksesi i diplomacisë së Tiranës...!

Botuar tek Peshku pa ujë më 8.XI.2012
Presidenca shqip e Këshillit të Evropës

Thursday, August 30, 2012

Pa kinema, por me festival ndërkombëtar filmi






Në qytetin e Durrësit po zhvillohet këtë fundgushti sezoni i pestë i Festivalit Ndërkombëtar Veror të Filmit (Durrës International Film Summerfest), i quajtur ndryshe edhe "Gladiatori i Artë". Festivali i filmit organizohet në një... teatër.

Festivali Ndërkombëtar Veror i Filmit (Durrës International Film Summerfest) është një nga më të mëdhenjtë në Shqipëri dhe Ballkan.
Në këtë edicion të V-të vihet re se përsëri festivali zhvillohet në mjediset e pallatit të kulturës "Aleksandër Moisiu", një ambient tejet i papërshtatshëm për shfaqjen e filmave, pasi mungojnë kushtet akustike dhe të vizibilitetit që i ka çdo kinema normale. Këtë gjë e kanë theksuar edhe regjisorë të huaj, si Marco Bellocchio. Në edicionin e I-rë, një regjisor çek tha me ironi se qenkësh vërtet interesante të shohësh filmin tënd në një vend kaq të gjelbëruar (amfiteatri i Durrësit) dhe të mos e dëgjosh atë. Ku qëndron problemi i shfaqjes së një filmi në një teatër? Akustika, vizibiliteti dhe kontrasti i filmit zhbëhen kur ai shfaqet në sallën e një teatri ku nuk ka kushte në këto drejtime, kanë theksuar regjisorët e ardhur në Durrës.
Kthehemi pas në kohë: fushata elektorale e zgjedhjeve lokale të majit 2011. Dy kandidatët për Bashkinë e Durrësit, Vangjush Dako dhe Ferndinad Xhaferaj, e vendosnin si primare ndërtimin e një kinemaje në qytetin e dytë për nga madhësia në vend. Ka kaluar një vit e tre muaj qyshkur Dako premtonte se brenda vitit të parë të mandatit të tij të dytë do të ndërtonte kinemanë kaq shumë të pritur nga qytetarët durrsakë. Madje premtimet shkonin deri aty sa në suazën e kulturës e turizmit do të ndërtohej edhe biblioteka e re përballë Muzeumit të dëshmorëve (për shkak të amortizimit biblioteka aktuale përbën rrezik për jetën e lexuesve), kompleksi i pishinave, si edhe do të bëhej mbushja me rërë si në Dubai e plazhit tashmë të shkatërruar të Currilave me anë të projektit "Vija e Kaltër" (?!). Të gjitha këto premtuar publikisht edhe në emisionin Top Story të prillit 2011.
Çfarë ka ndodhuar qysh nga ajo kohë? Asgjë! As bashkia, as MRTKRS nuk kanë lëvizur asgjë. Po njësoj edhe ky vit e gjeti qytetin e Durrësit pa kinema në një eveniment kinematografik ndërkombëtar, për të mos folur për projektet e tjera të sipërpërmendura. Është sikur të thuash që në Venecia, Kanë, Berlin, organizohen festivale ndërkombëtare filmash, por në to nuk ka kinema.

Déjà vu-të e absurdit

1. Afishja për veprimtarinë në pallatin "Aleksandër Moisiu" është e vitit të kaluar. Eshtë prerë vetëm pjesa e datës. Këtë e vërteton qepja përreth datës dhe informacioni se ky eveniment zhvillohet edhe tek amfitetari, mjedis i cili u shfrytëzua vitin e kaluar, por jo këtë vit. Nuk dihet nëse paratë për afishen e re të edicionit të V-të kanë përfunduar në xhepat e administruesve të evenimentit, apo thjesht nuk ka patur fonde për të.
2. Regjisori i filmit "Scialla!", Francesco Bruni, kandidat i mundshëm për të fituar çmimin "Gladiatori i Artë", nuk denjoi të vinte në paraqitjen e pelikulës së vet. Siç duket u tremb nga përvoja e paraardhësve të tij, të cilët i paraqitën filmat e tyre në teatër ose në amfiteatrin me bar, nën shoqërinë edhe të ndonjë deleje a shpeze.


Botuar tek Peshku pa ujë më 30.VIII.2012
Pa kinema, por me festival ndërkombëtar filmi

Ribotuar në një version të modifikuar tek Gazeta e Durrësit më 11.X.2012
Pa kinema, por me festival ndërkombëtar filmi

Saturday, August 4, 2012

Lajm i rrejshëm apo jo?

Mediat në Kosovë e Shqipëri publikuan ne 3 gusht 2012, se Zv/ministri i Punëve të Jashtme i IzraelitDanny Ayalon, i ftuar në punimet e Forumit Ndërkombëtar të Migracionit në Gjenevë dhe me rastin e 60-vjetorit të konventës së UNHCR-së, ka deklaruar përPresheva Jonë se qeveria izraelite është duke shqyrtuar mundësinë e njohjes së pavarësisë së Kosovës.
Mediat në Kosovë e Shqipëri publikuan ne 3 gusht 2012, se Zv/ministri i Punëve të Jashtme i IzraelitDanny Ayalon, i ftuar në punimet e Forumit Ndërkombëtar të Migracionit në Gjenevë dhe me rastin e 60-vjetorit të konventës së UNHCR-së, ka deklaruar përPresheva Jonë se qeveria izraelite është duke shqyrtuar mundësinë e njohjes së pavarësisë së Kosovës.

Ayalon ka thënë se njohja e shtetit të ri të Kosovës nga ana e Izraelit do të bëhet më së largu vitin tjetër.
Këtë lajm e kanë publikuar si kopjo-ngjit mediat e Prishtinës e Tiranës Gazeta Express, Bota Sot, Telegrafi.com, RTV21, Shqiptarja.com, Gazeta Sot, Ora News (me titra), Kosova Times, Indeksi etj.
Lajmin e kanë nderuar edhe Ministria e Punëve të Jashtme e Republikës së Kosovës në faqen zyrtare të këtij dikasteri në Facebook. Kremtimin e këtij lajmi dhe përshëndetjet vijnë edhe nga Zv/ministri i Punëve të Jashtme i Kosovës, Petrit Selimi, në profilin e tij në Twitter.
Ku qëndron e keqja?
Duke i besuar memories Telgerafi më 3 dhjetor 2011
I njëjti lajm, me po një deklarat të Zv/ministrit Ayalon, po në Gjenevë, po gjatë punimeve të Forumit Ndërkombëtar të Migracionit, dhe ajo që është më e anormale se po në 60-vjetorin e konventës së UNHCR-së (sikur i ka ngelur ora konvetës!), më 3 dhjetor 2011 (fiks 8 muaj më parë nga 3 dhjetori 2011 më 3 gusht 2012). Asnjë gërm nuk ka ndryshuar nga deklarta që Ayalon kishte thënë vitin e kaluar, pra 2011, se Izraeli do ta njohë Kosovën vitin tjetër, pra në 2012. (Ri) Publikimi i këtij lajmi nga media e shtyen edhe 1 vit njohjen nga Izraeli!
Nga ana tjetër, sot më 3 gusht 2012, përgjatë vizitë në Tiranë shefi i diplomacisë izraelite, ministri i Punëve të Jashtme, Avigdor Liberman, sipas RTK kishte shmangur përgjigjen për mundësinë e njohjes së Kosovës, me arsyetimin se vendi i tij është në një gjendje mjaft delikate.
E si mundet që po në të njëjtën ditë, 3 korrik 2012, ministri dhe zv/mininistri për Punë të Jashtme të Izraelit të bënin deklarata karshillëku njëri-tjetrit, për të njëjtën temë, Kosovën, nga Gjeneva në Tiranë...! Këtë e arrin media shqiptare.
Ka diç që nuk shkon me median në Shqipëri dhe Kosovë.
1. Lajme shabllon kopjo-ngjit
2. Lajme të publikuar pa koherencë
Aq sa mendon se ne e kemi një media me një mori TV-shë, gazetash e uebesh informativ, por fatkeqësisht mungojn gazetarët.

P.S Pa anashkluar një kritik për "përshëndetjet" kuturu të MPJ-së të Kosovës dhe Selimit në rrjetet sociale.

Botuar tek Peshku pa ujë më 4.VIII.2012

Saturday, July 14, 2012

Barbarizëm, krim dhe heshtje

Nisur si një reportazh, përfunduar si refleksion mbi arkeologjinë ...


Në një ditë vere ku dielli shkëlqen dhe toka avullon nga i nxehti, si çdo i ri i rrekem një ditë në internet për të kërkuar diçka mbi qytetin tim, Durrësin. I pasionuar pas historisë dhe arkeologjisë, e sidomos në këtë 100 vjetor të shtetit shqiptar ky zell më është epuar maksimalisht, kërkova në YouTube dhe gjeta një material fantastik ku në emisioni Pasdite në Top Channel para më pak se dy vitesh ishte publikuar një reportazh i quajtur “Udhëtim në Durrës”  edhe vet web faqja e Top-it ku pasqyrohej një gjetje e rrallë arkeologjike.

Përshkrimi

Ish lulishtja “1 Maj” në qytetin e Durrësit ishte shkatërruar për tu ndërtuar një seri pallatesh. Ajo pak hapësirë e gjelbër  u sakrifikua për këtë kube betoni që dita ditës po na marrin frymën. Gjatë gërmimeve u zbulua një “lagje” e tërë antike, e paprekur dhe e ruajtur në gjendje shumë të mirë. Që sipas specialistit në reportazh datonte që nga kohët arkaike dhe kishin një larmi ndërtimtarie që përfshinte tre periudha antike. Një larmi banesash të përdorur nga etërit tanë të cilit ishin të pajisur me rrugë, puse dhe kanale uji, të cilët i shërbenin paraardhësve tanë. Kjo mrekulli në mesë të Durrësit, si një mirazh i një kohe të shkuar kishte dalë në dritë. Një ngjarje kjo e jashtëzakonshme, por jo vetëm për arkeologjinë shqiptare, por edhe për atë Evropiane.  Një Butrint, Pompei i ri ishte zbuluar në qendër të Durrësit.

Zbulimi




Foto të qytezë arkeologjike marrë nga reportazhi i sipërpërmendur dhe nga raporti i Agjencisë së Shërbimit Arkeologjik të viti 2010.

Fill pas “zbulimit” si tip kureshtar që jam nisem me aparatin fotografik tërë ëndje për të kapluar disa çaste bashkë me Pompein e Durrësit, siç unë e mbiquajta aureolën antike që kisha parë në internet. Terreni ish lulishtes ishte akoma i rrethuar rënd, që nga koha kur është filluar së ndërtuari ky kompleks pallatesh, që asnjë shikues të mos ta shihte, i rashë tej e për tej rrethimit dhe në të vërtet u çudita pasi për herë të parë shihja që respektoheshin në mënyrë kaq rigoroze rrethimit dhe siguria teknike në ndërtim, gjë kjo jo e zakontë për vendin tonë!

Sot
















Endem si pelegrin dhe befas gjeta një hapësirë pas së cilës do të vrojtoja “Pompein e qytetit tim”. Në fillim besova se gjithçka që shishja përreth të ishte thjesht një iluzion që dielli kryelartë ma provokonte.  Mendova se më kishe kapluar sëmundja e çuditshme e Mërsoit të Kamy. Mendova që sytë e mi i kishte goditur miopia, por jo ajo që shihja ishte ajo që kurrë nuk e prisja. Lagja arkeologjike befas  ishte zhdukur plotësisht.  Gjithë terreni ishte gatitur mirë që edhe në atë zonë pallatet kryelarta të ndërtoheshin. Edhe ato dy gurë të lënë në qendër ishin puthitur e betonuar mirë për të treguar që aty nuk ka pasur asgjë, thjeshtë dy mure. Një lagje e tërë me banesa të përdorura nga etërit tanë ishte zhdukur.

Quo vadis?

Ku është Pompei im i bukur? Lind natyrshëm pyetja, e cila nuk duhet të mbetet retorike. Pushtetmbajtësit janë ata të cilët kanë përgjegjësi të përgjigjen dhe duhet të përgjigjen pasi ata janë shërbëtorët tanë, paguhen me taksat tona dhe fundja kjo është detyra e tyre. Asgjë nuk ndodh në Durrës e kudo, ne shqiptarët me një epsh të paparë që na ka mbërthyer për tu pasuruar e për të përvetësuar i jemi turrur pa mëshirë gjithçkaje që na ka dalë përpara detit, fushave, maleve, pemëve dhe monumente, të cilat janë përdhunuar thjeshtë edhe vetëm për të kënaqur lakminë tonë. Jemi bërë të gjithë si Xha Gorioi i Balzakut. Gllabërojmë ku të mundim pasuri të luajtshme e të paluajtshme duke mos menduar që jeta kaq e shkurtër po na ikën, kështu pa kuptuar, duke përvetësuar dhe jo duke shijuar atë.  

Fajtorë! Të gjithë jemi nga pak, që shohim çdo ditë se ç’bëhet dhe nuk reagojmë. Në Durrës, por jo vetëm aty, është shkelur çdo cak ndaj pasurisë së papërsëritshme kombëtare. Ku pushteti vrastar i qeverisë qendrore e vendore i PD-së dhe PS-së  kinse të ndarë në retorikën e përditshme të kafeneve të Tiranës zyrtare bashkohet për të shkatërruar e për të grabitur. Pse jo? Fajtorët e vërtetë të kësaj katrahure kanë edhe emër dhe doemos duhen përmendur. Kryetari i Bashkisë së Durrësit dhe drejtori i Drejtorisë së Monumenteve të Kulturës të Durrësit janë ata fajtorët kryesor që një ansambël i tërë arkeologjik është zhdukur. Janë ata me firmat e tyre, të cilët kanë lejuar këtë terror ndaj historisë tonë kombëtare, pikërisht në këtë 100 vjetor. E si të tillë duhet që me një përbuzje të shkarkohen e të dënohen.

Ç’bëhet me monumente? Askush nuk e di. Kjo të lenë të mendosh se hidhen a groposen diku larg. Pse jo edhe mund të shiten diku a ku ta di?

Një rast tjetër flagrant është ai betonimit të murit antik.

Po gjitonët tanë?

Italianët e kanë të ardhurën kryesore të prodhimit kombëtar bruto turizmin kulturor nga ata që shpesh ne i quam gurë.

Grekët po ashtu dhe i ruajnë si sytë e ballit monumentet e tyre. Mjafton të shikosh muzeun e ri në Athinë, pranë akropolit dhe të bindesh për këtë.

Serbët kaherë i mbrojnë kishat e monumentet e tyre dhe që shpesh gjatë historisë me anë të tyre të përligjin masakrat dhe gjenocidet që kanë bërë. Jo vetëm të tyret, por mundohen të përvetësojnë edhe figurat tona historike si perandori romak me origjinë ilire, Kostandini i Madh, për të cilin do të bëjnë edhe një film në Hollywood.

Sllavët e Ish Republikës Jugosllave të Maqedonisë po e shpikin  historinë e tyre. Një histori e paqenë që me projektin Shkupi 2014 po mundohen ta gënjejnë botën mbarë se kinse janë pasardhësit e Lekës së Madh.

Turizëm, por me çfarë do ta bëjnë këtë turizëm? Turisti nuk niset për të parë betonet apo shkatërrimin e degradimin e një ambientit ku plehrat hidhen kuturu e të monumenteve që mallkojnë ditën kur ato u zbuluan. Nuk niset turisti për të parë se monumente në mos të prishur a të piksur për tu prishur lihen në mëshirë të fatit e se si ne shqiptarët vet shkatërrojmë historinë tonë. E flasim nga mëngjesi në mbrëmje për booom-e turistike! Turistë për qeverinë tonë janë ata njerëz që kthehen nga halli për të parë nënë e babë, ata shqiptarë të Kosovës e IRJM-së për ç’mallosje patriotike, të cilët që të dy janë të përkohshëm.

Patriotizëm! Dëgjohen kudo thirrje patriotike sa herë që ka ndonjë ndeshje a 28 nëntor.  Kujtohemi se jemi shqiptarë e se kinse jem krenarë për këtë e sidomos në 100 vjetor. Për çfarë të jemi krenar? Për grykësinë e babëzinë  tonë, apo se dimë të flemë gjuhë si ariu dhe të mos shohim se ç’po i bëjnë vendit. Për monumente që shkatërrojmë, për pyjet si Lura që presim, për skamjen e mjerimin. Flasim për Shqipëri Etnike! Për çfarë e duam këtë Shqipëri Etnike që ti bëjmë Gumenciës atë që i bëjmë Sarandës, që ti bëjmë Ulqinit atë që bëjmë Shkodrës, ti bëjmë Shën Naumit atë që i bëjmë kishave në Korçë e Berat, ti bëjmë kalasë së Shkupit atë që i bëjmë mureve të kalasë së Durrësit. Kurrë! Unë nuk e dua të këtillë Shqipëri Etnike.

E ç’të thuash për ne, që Krujës, kryeqytetin shpirtëror të shqiptarëve, po i vejmë dinamitin e i po bëjmë atë që Mehmet Fatihu ëndërronte, që Butrintin ja lamë do rumunëve ti ngulnin gozhda e panele, që ikonostasi ynë të degdiset në Greqi e që pikturat e Onufrit e të vëllezërve Zografi të harlisin kishat e grekëve, që gjithçka e bukur që kemi ta shkatërrojmë.

Kush jemi ne? Shqiptarët, trashëgimtarët e pellazgeve, ilirëve dhe arbërve. E ç’ë pastaj! Duke shkatërruar dëshmitë, pra monumente do vij një ditë që as këtë trashëgimi nuk do mundemi ta provojmë. Gjitonët tanë, kaq të dashur me ne sidomos këto 100 vitet e fundit do ti lind ideja që të lipsemi nga ajo Albania në Kaukaz. E mirë do na i bëjnë.

Gjuha e vrastare nuk i bën nder një të riu. Po ç’të bëj ka kohë që ulërij dhe askush nuk më dëgjon.  Nuk është liria ajo që më mungon, por dikush që të më dëgjoj. Liri publike, është ajo që na mungon të gjithëve, e krenohemi për një liri personal. Ndonëse për të bërë edhe këto foto, më është dashur jo pak ta kapërcej veten dhe eventualisht frikën që të mbërthen. Frikë nga kush? Ja nga ata që kanë bërë këto masakra, nga ajo klikë mafiozësh, barbarësh e terroristësh që ne çdo katër vite turremi ti japim votën, që kanë mbyllur sytë e veshët e një qyteti, e një kombi të tërë, por jo të miat. E si me dhimbje më vjen ndërmend një nga poezitë e Migjenit që shkruan: "Liri! - Po, liri dhe gaforrja gëzon, por gaforre asht! Liri, ku plagosi ndërgjegje gjallon, jo, lini nuk asht!".

Media ashtu si edhe politikanët, gazetarët janë po aq fajtorë. Ata që merren e llomotisin çdo ditë historia me president, që llogarinë se sa kafe dhe me kë i piu Arvizuja... turp për besë. As në vendet e Afrikë ish koloniale nuk merret kush se me kë piu kafen ambasadori i Francës a i Mbretërisë së Bashkuar. Kjo media që ka degraduar deri në skaj, pak merret me problemet e vërteta. Janë kthyer në një mjet propagande më keq se Joseph Goebbels që mundohem çdo ditë të na indoktrinojnë me përralla politike të ditës dhe i shërbejnë me nder kryetarit të forcës së tyre politike.

Ku janë shoqëria civile, studiuesit, arkeologët e historianët?  Merren e shkruaj libra për këto monumente që po zhduken! As gjysmë fjale nuk është thënë për masakrën e ish lulishtes “1 Maj”. I është mbajtur e fshehtë çdokujt. As Forumi për Mbrojtjen e Monumenteve të Kulturë i Artan Lames e as MTKRS. As pozita e as opozita. Për këtë masakër kanë heshtur të gjithë. Heshtje, kur në natën pisë të errët skavatorët vranë historinë tonë.        

Vrasja seriale në Durrës vazhdon dhe nuk fillon e mbaron me barbarinë në ish lulishten “1 Maj”, monumenti antik i cili ndodhej në zonën e hyrjes së Durrësit, në të cilin është rindërtuar hyrje e qytetit është zhdukur. Muzeu arkeologjikë kaherë është i mbyllur për qytetarët me një rikonstruktim që nuk dihet se kur fillon e kur mbaron, muzeu etnografik ose shtëpia Aleksandër Moisiut në degradim total.  Në kalanë e Rodonit që po e përpinë deti dhe e kanë mbuluar mbeturinat që sjell lumi Ishëm. Torra veneciane që është kthyer në kafene. Vila mbretërore, e cila është ndërtuar me një kredi të marr nga shteti shqiptar shtetit italian, andaj prone e shtetit iu është dhënë asaj të ashtuquajtur familje mbretërore. Hamami mesjetar që është mbërthyer nga bari, por më shumë nga harresa. Kisha e Shën Mehillit dhe mozaiku në Arapaj do të duan për ironi një mision tjetër arkeologjikë për t’i ri zbuluar, pasi bari dhe dheu kanë mbuluar muret dhe mozaikun nga më të mëdhenjtë në Ballkan, i cili është mbuluar me plasmanë dhe rërë nga sipër sepse nuk ka asnjeri që kujdeset për to.

Me arkeologjinë kemi bërë barbarizëm, krim dhe kemi heshtur.

Irvi HYKA*

Shpjeguesi: Irvi HYKA i lindur në 1992 në qytetin e Durrësit. Student në vitin e parë në Universiteti “Aleksandër Moisiu” për Financë – Kontabilitet. Në një dilemë nëse duhet të ndjek pasion, të ndryshoj profilin dhe të studioj për menaxhim turizmi arkeologjikë ... për çfarë arkeologjie! Atë të betonit!


Botuar tek Peshku pa ujë më 14.VII.2012
Barbarizëm, krim dhe heshtje


Botuar tek gazeta Shqiptarja.com më 16.VII.2012 në versionin ueb dhe më 17.VII.2012 në versionin e primtuar në faqet 18-19
Barbarizëm, krim dhe heshtje me antikitetin

Wednesday, June 27, 2012

Sa shumë dekorata!


Ka kohë që presidentët shqiptarë, veçanërisht zoti Topi lëshojnë pa teklif nderim të llojllojshme për çdokënd.

Në ditët e fundit të presidencës së tij, Bamir Topi ashtu si pothuajse gjatë gjithë mandatit në krye të republikës ka dekoruar pas vdekjes me Urdhrin e Flamurit Kombëtar Ismail Qemailn, i cili mban edhe titullin Heroi i Popullit. Pra, Qemali është dekoruar me një urdhër në gardë hierarkie më të ulët se ajo që mban!

[http://www.president.al/shqip/info.asp?id=7663]

Ndërsa me Urdhrin Nderi i Kombit janë dekoruar një i ashtuquajtur “grup” të Patriotëve Firmëtarë  të Dokumentit të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë!

[http://www.president.al/shqip/info.asp?id=7662]

Kjo gjë prodhon disi habi pasi protokolli i presidencës duhet të dijë se dekorimet në Republikën e Shqipërisë bëhen në bazë të ligjit Nr.8113, datë 28.3.1996, PËR DEKORATAT NË REPUBLIKËN E SHQIPËRISË [http://www.president.al/shqip/docs/dekorime/LD.pdf],

rregulloren për dekorime

[http://www.president.al/shqip/docs/dekorime/RREGULLOREDekorimet.pdf]

dhe pjesës së VIII të VENDIMIT Nr.229, date 23.4.2004, PËR MIRATIMIN E CEREMONIALIT ZYRTAR TË REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË

[http://80.78.70.231/pls/kuv/f?p=201:Vendim%20i%20KM:229:23.04.2004].

Neni 3 i rregullores thotë: “Dekoratat u jepen individëve dhe personave juridikë, në përshtatje me kontributet dhe vlerat, rolin dhe ndikimin e tyre në opinionin publik.”

Ligjet në fjalë nuk njohin termin “grup”, dekorimet bëhen individualisht si person fizik ose si person juridik kur dekorohen institucionet si psh. Spitali Ushtarak. Dekorime me termin grup janë kundërligjore.   Dekorimi i firmëtarve duhej bërë ose individualisht, pra veç e veç  ose si person juridik, pra si anëtarë të Kuvendit të Vlorës ku duhet të dekorohej institucioni.

Pse ndodh kjo? Ka kohë që presidentët shqiptarë, veçanërisht zoti Topi lëshojnë pa teklif nderim të llojllojshme për çdokënd. Një gjë e tillë prodhoi edhe një skandal gjatë presidencës së tij ku një ish nomenklaturë e pushtetit gjyqësor që kishte dënuar njerëz të pafajshëm gjatë regjimit monist u dekorua e më pas u detyruan të tërhiqnin dekoratën pasi pozita bëri akuza të forta ndaj presidentit asokohe. Mjafton vetëm pak kohë lundrimi në ëeb faqen e presidencës e të shohësh me qindra dekorata, urdhra e nderime shpesh për njerëz që nuk i njohim fare. Dekorata për të tërë. Kjo e dëmton procesin dhe vet nderimin.

Problemi nuk qëndron vetëm në këtë presidencë, por është edhe shtetëror. Shqipëria mban akoma të nderuar si Nder i qytetit të Tiranës kontin Galeazzo Ciano, hartuesin e pushtimit italian të Shqipërisë, ministër i jashtëm dhe dhëndër i Duçes. Jemi i vetmi vend që zyrtarisht me letra nderojmë fashistët dhe pushtuesit tanë. Siç mund ta shihni në këtë dokument të faqes zyrtare të Bashkisë së Tiranës [http://www.tirana.gov.al/repository/docs/Konti%20GALEACIO%20CIANO.pdf]. Nëse një dekorim nuk hiqet nga po ai organ që e dha ajo de facto nuk hiqet vetvetiu, pak a shumë si ai ligji i luftës që kemi ne me Greqinë. Sot e tutje konti Ciano vazhdon të jetë Nder i kryqytetit tonë!

Për të mos kaluar më tutje ku Enver Hoxha, diktatori dhe gjakatari i mijëra shqiptarëve të pafajshëm zyrtarisht mban akordimin më të lartë shtetërorë të republikës tonë , atë të Heroit të Popullit. Presidenti Topi e kishte premtuar kohë më parë më 17 mars 2010 se do ti hiqeshin nderimit shtetërore Enver Hoxhës pas një kërkese të të përndjekurve politikë, madje për këtë u ngrit edhe një grup pune [http://www.peshkupauje.com/2010/03/grup-pune-per-ti-hequr-dekoratat-enver]. Që nuk dihet se ç’ka bërë deri sot, ndoshta vazhdon të paguhet me taksat tona ende...

Duke dashur që edhe ky 100 vjetor të mos na gjejë me të tilla probleme i lutem që i fortënderuar protokolli shtetit dhe Bashkia Tiranë etj të ndreqin gabimet e së shkuarës që kanë mbi 80 vite dhe të ndjekin ligjin gjatë këtij procesi kaq fisnik.


Botuar tek Peshku pa ujë më 27.VI.2012

Tuesday, June 19, 2012

Betonizimi i arkeologjisë

Në Durrës, por jo vetëm aty, është shkelur çdo cak ndaj pasurisë së papërsëritshme.

Në foto duket muri i kalasë së Durrësit, e cila rrethon qytetin antik. Muri është ndërtuar nga perandori i Bizantit, Anastas Durrsaku, dhe është përforcuar më pas nga venecianët dhe otomanët.
Bashkia Durrës dhe Drejtoria Monumenteve të Kulturës Durrës kanë dhënë leje që mbi murin antik, që ndodhet në krahun e djathtë të portës së portit, pra në sheshin "Dom Nikoll Kaçorri", të ndërtohet një pallat i madh shumëkatësh. Nga njëra anë muri është puthitur me betonin e pallatit dhe nga ana tjetër është lënë diçka më pak se gjysëm metër hapësirë për të vazhduar pallati.
Tani se kush ka të drejtë pronësie mbi murin antik qindravjeçar në Shqipëri, ku gjithçka po legalizohet dhe privatizohet, këtë nuk e di! Por shikoni se ç'krim! Pavarësisht fajtorve, kjo gjë nuk na nderon të gjithëve që shohim çdo ditë se çfarë bëhet dhe jemi katandisur në një shoqëri që fle, miope dhe ataraksi, siç thoshin një herë motit filozofët grekë. Një shoqëri e tillë është e destinuar të vdesë.


Botuar tek Peshku pa ujë më 19.VI.2012

Wednesday, May 23, 2012

Kosova dhe sfida drejt ndërkombëtarizmit

Kosova katër vite më parë me anë të përfaqësuesve të popullit shpalli pavarësinë. Ky akt u ndoq nga një valë njohjesh diplomatike nga shtetet më të fuqishme të globit. Ka kohë që procesi ka ngecur dhe po shkon me vështirësi përpara e si për ironi kjo ka ndodhur pas opinionit këshillues të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë nga ku pritje të ndodhte e kundërta. Kosova për të fuqizuar subjektivitetin e sajë ndërkombëtar nuk i duhen vetëm njohje cilësore, por edhe njohje sasiore.
Problemet kryesore që kanë çuar në këtë gjendje amullie diplomacinë e Prishtinës zyrtare janë mos serioziteti për të trajtuar shtetet e “vogla” e të “largëta” të cilat kanë një qëndrim pozitiv ose neutral për ta njohur Kosovën dhe që mund të binden më lehtë se Spanja apo Rumania. Dikush mund të mendonte se rëndësia e këtyre shteteve është e papërfillshme, por në OKB si Nauru, Shqipëria dhe Australia janë të barabartë. Njohja  sasiore do të bënte të mundur që edhe kinse argumenti me të cilin mbronte vendimin e tij ish kryeministrit spanjoll Zapatero që mbi gjysma e shteteve nuk e njohin Kosovën të bie. Rasti i Republikës së Mauritus, Guineja Ekuatoriale apo Kepit të Gjelbër janë më flagrantët ku kahera kryeministri i Mauritusit Navin Ramgoolam i komunikoj ambasadorit të SHBA-ve në Port Luis se do ta njohë Kosovën raportohet në një kabllogram të WikiLeaks, por askush nuk ka shkuar për ta përmbyllur këtë njohje. Lufta e ftohtë midis numrit dy të qeverisë Zv. kryeministrit Behgjet Pacolli dhe kryediplomatit Enver Hoxhaj e cila është ashtuquajtur nga ish ministri Skënder Hyseni “diplomacia me shumë adresa” e ka dëmtuar jo pak procesin. Gara e ethshme për të publikuar kush e kush më parë para-njohjen dhe kësisoj të marr meritat për këtë ka bërë të mundur që Beogradi zyrtar ta ketë më të lehtë ti evidentoj këto shtete dhe ti nguci për të mos e njohur Kosovën si rasti i El Salvadorit apo Papua Guinea e Re. E njëjta gjë mund të thuhet edhe për Tiranën ku që nga vitet '90 është anëtarësuar në shumëllojësi organizatash si Organizata Kooperimit Islamik, Unioni Mesdhetar, NATO, KiE, Organizata Frankofonisë etj. Në asnjërën prej tyre Shqipëria është treguar e dobishme për Kosovën madje shpesh është “tallur” nga to. Mjafton të kujtojmë këtu që kërkesën që delegacioni shqiptar bëri OKI-t gjatë sesionit të mbajtur në Siri për ti dhënë një ulës observatori presidentit Sejdiu autoritet e atjeshme e konvertuan në ulëse për Beogradin apo modifikimi i projekt-rezolutave tona. Do të duhej protesta e delegacionit tonë për ta anuluar ironinë e Damaskut për Kosovën. Tirana është treguar gjithmonë e zellshme kur ndër shtetet e para njohu Palestinën, Sudanin e Jugut, Këshillin Transitor Libian, anuluar njohjen ndaj Saharasë Perëndimore (duke favorizuar Marokun) etj. Quo vadis?
Ka ardhur koha që të sillemi me të tjerët në mënyrë më pragmatike ashtu siç ata sillen me ne. Ka ardhur koha që prioritet tona kombëtare të trajtohen nga ne si të tilla dhe njohja e Kosovës është një nga këto. Demagogjia se Kosova do të bëhet anëtare e OKB-së këtë apo atë vit duhet lihet mënjanë. Duhet të jemi më realist dhe ti thuhet popullit se Kosova nuk mund të bëhet anëtare e OKB-së deri kur Rusia të mbajë veton në Këshillin e Sigurimit, por mund të bëhet anëtar observatorë ashtu siç është Vatikani apo Zvicra deri në 2005 ku do të mjaftonin vetëm 2/3 (129 nga 193) e votave të shteteve. Aktualisht sipas Ministrisë së Punëve të Jashtme Kosova është njohur nga 89 shtete, pra duhen jo më pak se 40 njohje të tjera që Kosova par excellence të bëhet shtet me të drejta të plota në familjen e Kombeve të Bashkuara.
Le t’ja nisim! 


Shkrim publicistik konkuruese në konkursin e II-të në vitin 2012 të Fondacionit Mediatik "Dritan Hoxha".